Het sickbuildingsyndroom is een verzameling van gezondheidsklachten, met name oog- en ademhalingsklachten, die gebruikers van een gebouw ervaren bij langdurige aanwezigheid en die zij toeschrijven aan het gebouw zelf. Een rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie uit 1984 stelde dat tot 30% van de nieuwe en gerenoveerde gebouwen wereldwijd mogelijk te maken heeft met klachten gerelateerd aan slechte binnenluchtkwaliteit.
Een kenmerkend aspect van dit ziektebeeld is dat het doorgaans niet één persoon treft, maar een groep. Het manifesteert zich dus niet in individuele gevallen, maar komt het vaakst voor bij meerdere werknemers uit hetzelfde gebouw. Dit fenomeen wordt doorgaans geassocieerd met gesloten bureauruimtes die voorzien zijn van een ventilatiesysteem.
Oorzaken van het Sickbuildingsyndroom
Het sickbuildingsyndroom wordt vaak in verband gebracht met een slechte luchtkwaliteit en een ontbrekende of gebrekkige klimaatbeheersing. Andere mogelijke oorzaken zijn chemische bestanddelen in de lucht die afkomstig zijn van bepaalde bouwmaterialen en meubelen, evenals vuil en stof.
De symptomen die geassocieerd worden met het sickbuildingsyndroom lijken vaak op symptomen die optreden bij menselijke blootstelling aan (bio)aerosolen. Veelvoorkomende klachten zijn:
- Irritatie van de ogen, neus en keel.
- Neurotoxische of algemene gezondheidsklachten.
- Huidirritatie.
- Geur- en smaaksensaties.
Het is belangrijk te beseffen dat de reactie van elk individu op blootstelling aan vervuiling uniek is. Daarnaast speelt het psychologische aspect een prominente rol. Factoren zoals een hoge werkdruk en de bijbehorende stress kunnen het auto-immuunsysteem aantasten, waardoor de weerstand tegen invloeden van buitenaf, zoals aerosolen, aanzienlijk afneemt.
De klachten treden doorgaans op na een relatief korte periode van aanwezigheid in een bepaald gebouw, meestal binnen enkele weken. Ze verdwijnen doorgaans snel nadat de blootstelling aan het gebouw wordt beëindigd.
Persoonlijke Ervaring: Ziekteverschijnselen in de Bioscoop
Een specifieke ervaring beschrijft hoe de ziekte van Lyme mogelijk in verband kon worden gebracht met symptomen die optraden tijdens een bioscoopbezoek. De persoon in kwestie voelde zich al enkele weken energiek, maar een bioscoopbezoek met vrienden liep anders dan verwacht.
Tijdens de film, die gepaard ging met hard geluid en veel geweld, begonnen de symptomen zich te manifesteren. De persoon ervoer plotseling intense warmte, met name in de handen en voeten, ondanks dat de schoenen al waren uitgetrokken. Ook ontstond er pijn in de linkerknie, wat het comfortabel zitten bemoeilijkte.
Vervolgens ontstond er een vreemd gevoel in het hoofd, een sensatie die bekend voorkwam, maar gecombineerd met ongebruikelijke bewegingen van de rechterarm. Het harde, wilde en heftige geluid van de film werd als zeer prikkelend ervaren en leek de klachten te verergeren. Wanneer het geluid afnam, verbeterde het gevoel in het hoofd en namen de klachten af. Bij terugkeer van het luide geluid traden er opnieuw schokken op.
Er was ook sprake van een licht misselijk, weeïg gevoel en een gevoel van desoriëntatie. Ondanks de klachten bleef de persoon rustig, in tegenstelling tot eerdere ervaringen waarbij onrust de symptomen versterkte.
Direct na de film
Na afloop van de film, toen het geluid weer normaal was, begon het herstel enigszins. Echter, bij het opstaan bleek de impact van de aanval groter dan aanvankelijk gedacht. De spieren waren slap, waardoor opstaan moeilijk ging en Marijn moest helpen om de persoon overeind te krijgen. Het lopen ging ook moeizaam, met name het verplaatsen van het rechterbeen, en er was sprake van een wankele gang. Ook het praten verliep moeizaam.
De persoon ervoer nog steeds intense warmte en raakte geïrriteerd door het geluid, met een behoefte aan rust voor het hoofd. Een bezoek aan het toilet, het drinken van water en het wassen van de handen brachten enige verlichting. Hoewel het lopen en praten nog licht bemoeilijkt waren, verbeterde de situatie thuis na het drinken van meer water.
Aanval in de avond
Later die avond, in bed, voelde de persoon opnieuw een aanval opkomen. Deze aanval was heftiger dan die van de middag. Er ontstonden ongecontroleerde schokken, voornamelijk aan de rechterkant van het lichaam. De spieren die nodig zijn voor spraak werkten niet meer, waardoor praten onmogelijk werd, ondanks dat de gedachten wel aanwezig waren. Ook hierbij waren de spieren te slap om zelfstandig naar het toilet te gaan, waardoor opnieuw hulp van Marijn nodig was.
Wat is een epileptische aanval?
Na de aanval viel de persoon, geholpen door slaapmedicatie, in slaap. De volgende ochtend werd de persoon wakker met extreme vermoeidheid, een gevolg van de aanval, en sliep verder tot 11 uur.
De ervaring benadrukte de onvoorspelbaarheid van de aanval, vooral omdat het al geruime tijd geleden was dat een dergelijke aanval had plaatsgevonden. Ondanks verbeteringen in algemene vermoeidheid en energieniveau vergeleken met eerdere bezoeken aan dezelfde bioscoop, heeft deze ervaring geleid tot de beslissing om in de toekomst geen bioscopen meer te bezoeken om aanvallen te voorkomen. Films worden nu thuis gekeken.