De documentaire ALICIA, die de levens van miljoenen kijkers diep raakte, volgt drie jaar lang het dagelijkse leven van Alicia. Dit meisje werd op eenjarige leeftijd uit huis geplaatst en kwam op vijfjarige leeftijd, na vier jaar bij een pleeggezin te hebben gewoond, in een kindertehuis terecht. De film begint wanneer Alicia negen jaar oud is en nog altijd in dit tehuis woont, terwijl een nieuw gezin voor haar nog steeds uitblijft.
We zien de innerlijke strijd van een kind dat worstelt met het gebrek aan perspectief. Alicia ziet anderen komen en gaan, wat haar steeds bozer en onhandelbaarder maakt. Haar grootste verlangen is hereniging met haar moeder, een wens die echter onvervuld lijkt te blijven. Ze wordt van tehuis naar tehuis verhuisd, omdat niemand de zorg voor haar kan opnemen en haar veiligheid kan garanderen.
De Impact van de Documentaire
De eensluidende verontwaardiging van meer dan een miljoen kijkers bij het zien van ALICIA heeft de situatie aan het rollen gebracht. De makers van de documentaire hebben initiatieven opgezet om de impact van de film te vergroten, waaronder tien bijeenkomsten door het hele land. Deze bijeenkomsten bieden een platform voor alle betrokkenen rondom kinderen zoals Alicia om samen te komen.
Het uiteindelijke doel van deze dialogen is het bundelen van de meest essentiële aanbevelingen, onorthodoxe ideeën en beloftes tot een manifest van prioriteiten. De documentaire wordt beschouwd als een breekijzer voor verandering, met als doel aandacht te vragen voor andere kinderen die, net als Alicia, buiten de boot vallen.
Alicia's Persoonlijke Strijd
De documentaire toont de schrijnende realiteit van Alicia's leven. Een begeleider in het kindertehuis legt de negenjarige Alicia uit hoe moeilijk het is om een nieuw pleeggezin voor haar te vinden, en merkt op dat ze "ook een heel speciaal meisje" is. Alicia's hartverscheurende reactie, "Nee, ik ben gewoon een meisje," zet de toon voor de film.
Alicia werd door Bureau Jeugdzorg op eenjarige leeftijd bij haar achttienjarige moeder weggehaald. Na vier jaar in een pleeggezin te hebben gewoond, kwam ze op vijfjarige leeftijd in een kindertehuis terecht. Haar pleegvader overleed in 2009, waarna haar pleegmoeder het te zwaar werd om de zorg alleen te dragen. Ondanks de belofte dat er snel een nieuw gezin gevonden zou worden, zat de negenjarige Alicia in 2014 nog steeds te wachten op een plek.
Documentairemaakster Maasja Ooms volgde Alicia drie jaar lang, van haar negende tot haar dertiende, en legde haar dagelijkse leven vast. De film toont hoe het meisje opgroeit van kind tot tiener, hunkerend naar een veilig thuis en liefde. Alicia wordt niet afgeschilderd als een makkelijk kind; ze vliegt regelmatig uit de bocht, wat vragen oproept of haar geschiedenis zich zal herhalen.
Een jeugdzorgmedewerkster probeert in de documentaire uit te leggen dat er gezocht wordt naar een gezinshuis dat bij haar past, maar Alicia is in tranen vanwege de lange wachttijd. De film onderzoekt de mogelijkheid dat Alicia, net als haar moeder, een vergelijkbare opvoedingsgeschiedenis zal doormaken, en of ze aan dit lot kan ontsnappen.
Erkenning en Prijzen
ALICIA heeft internationale erkenning gekregen voor zijn impact en cinematografische kwaliteit:
- PRIX ITALIA 2018: De oudste internationale mediaprijs, uitgereikt door de Italiaanse publieke omroep RAI. De jury koos ALICIA unaniem als winnaar van de prijs voor de beste TV-documentaire.
- SPECIAL JURY AWARD 2018 - Cinema Verite, Iran: Een erkenning voor de indringende manier waarop het verhaal wordt verteld.
- SPECIAL JURY AWARD DUTCH DOCUMENTARY 2017 - IDFA: De jury prees de film voor het tonen van een persoon die onvrijwillig in een situatie is beland en de wanhopige zoektocht naar een oplossing.
De jury van de Prix Italia beschreef de film als "een krachtig portret van een jong meisje dat verdwaalt van pleegzorg naar een leven in instellingen. Het is ook een portret van een systeem dat niet werkt, sociale erfelijkheid en een gebrek aan liefde. Een gevoelig onderwerp, behandeld met warme compassie zonder oordeel over de afwezige moeder of de maatschappelijk werkers. De documentaire toont excellentie in alle aspecten van filmmaken: beste regie, beste camerawerk, beste storytelling en beste montage. Het is prachtig samengesteld met emotionele pauzes om het publiek te laten ademen en reflecteren. Het slaat ons in de maag met een boodschap die we nooit zullen vergeten."
Alicia le Mair over DANSEN, KOKEN EN DE LIEFDE
tags: #alicia #documentaire #npo #naam