Deel 3 van The Handmaid's Tale zet het verhaal voort na de dramatische gebeurtenissen aan het einde van seizoen 2. June Osborne (gespeeld door Elisabeth Moss) stond voor de keuze om te vluchten uit de dystopische samenleving van Gilead, samen met haar pasgeboren baby Nichole. Deze baby had ze gebaard in dienst van commandant Fred Waterford (Joseph Fiennes) en zijn vrouw Serena (Yvonne Strahovski).
June slaagde erin Serena te overtuigen dat Gilead geen geschikte omgeving is voor een kind om op te groeien. Na de bestraffing van Serena, die door het bestuur van Gilead een vinger werd afgehakt omdat ze pleitte voor het recht van vrouwen om te lezen, ging Serena overstag. Echter, op het laatste moment besloot June om in Gilead te blijven. Haar overwegende motief was de wens om haar dochter Hannah (Jordana Blake) mee te kunnen nemen.
De baby Nichole wordt vervolgens door Emily (Alexis Bledel) naar Canada gesmokkeld. Emily, die eerder als "geslachtsverraadster" naar de Koloniën werd gestuurd, keerde terug vanwege een acuut tekort aan Dienstmaagden na de bomaanslag in het voorgaande seizoen. Voor Emily werd het te gevaarlijk in Gilead nadat ze tante Lydia (Ann Dowd) een mes in de rug had geplant en van de trap had geduwd. Emily bereikt met succes Canada, maar de hereniging met haar vrouw Sylvia (Clea DuVall) verloopt moeizaam. Emily is getekend door vijf jaar seksslavin te zijn geweest, en hun zoontje Oliver (Charlie Zeltzer) is zonder haar opgegroeid.
Wanneer Junes echtgenoot Luke (O-T Fagbenle) met Nichole op de arm verschijnt tijdens een protestbetoging op televisie, ontstaat er een aanzienlijke diplomatieke crisis tussen Canada en Gilead. De Waterfords eisen de teruggave van "hun" baby, wat de vraag oproept of Canada zal toegeven aan deze eisen.
Ondertussen wordt June toegewezen aan commandant Joseph Lawrence (Bradley Whitford). Lawrence is de architect van de economie van Gilead en een invloedrijk machtsfiguur. Hij blijkt ook degene te zijn die achter de ontsnapping van Emily zat. Het lijkt erop dat de idealen van het door hem mede gestichte Gilead hem niet langer aanspreken; hij beschouwt ontsnappingen zelfs als een manier om "de druk van de ketel te halen". In zijn huis verzamelen zich de Martha's, die een ondergronds netwerk hebben opgezet ter weerstand tegen de machthebbers van Gilead. Lawrence overweegt mogelijk zelf asiel aan te vragen in Canada, maar voelt zich gebonden aan de zorg voor zijn zieke vrouw Eleanor (Julie Dretzin).
The Testaments en de Televisieserie
Tussen het tweede en derde seizoen van The Handmaid's Tale publiceerde auteur Margaret Atwood het boek The Testaments, een vervolg dat zich vijftien jaar na het eerste seizoen afspeelt. De showrunners hebben verklaard dat de televisieserie, die niet langer direct op Atwood's boeken is gebaseerd, geen elementen zal introduceren die The Testaments tegenspreken. Dit betekent onder andere dat bepaalde personages in de reeks niet mogen komen te overlijden, wat de mogelijkheid openhoudt om The Testaments in de toekomst eveneens als televisieserie te verfilmen.
Gilead: Een Dystopische Wereld
De weergave van Gilead blijft onveranderd: een huiveringwekkende mix van een religieuze dictatuur en een totalitaire staat. Vrouwen worden er volledig onderdrukt. De straten zijn bezaaid met de lichamen van tegenstanders van het regime, tentoongesteld om revolutionaire ideeën de kop in te drukken. Een recente, verontrustende ontwikkeling in Gilead is het monddichtnaaien van vrouwen, een extreme maatregel om hun stem te smoren.
In een tijd waarin reproductieve rechten en verworvenheden van vrouwen onder druk staan, fungeert The Handmaid's Tale als een krachtige waarschuwing. Margaret Atwood werd recentelijk genomineerd voor de Nobelprijs voor Literatuur en won de Booker Prize voor haar werk.
Reacties op Gilead en Canada's Rol
Het is onmogelijk om naar The Handmaid's Tale te kijken zonder intense woede of ongeloof te voelen over het gebrek aan een furieuzere reactie van buurland Canada en andere naties op de religieuze dictatuur van Gilead, die vrouwen veracht. Een Canadese politicus die pleit voor appeasement wordt in één scène door de menigte uitgejouwd. Gezien de mogelijkheid dat Gilead de beschikking heeft over het kernarsenaal van het voormalige Amerika, is de realpolitik van Canada enigszins te begrijpen.
Hoewel dit derde seizoen enkele kleine overwinningen tegen Gilead kent, wacht de kijker constant op het moment dat June eindelijk aan de fascistische staat kan ontsnappen. Dit moment komt echter niet, aangezien het voortbestaan van de serie ervan afhangt. Met de cliffhanger van seizoen drie is een vierde seizoen onvermijdelijk aangekondigd.
The Handmaid's Tale Season 3 and it's most touching moment!
Productiekwaliteit en Bonusmateriaal
Seizoen drie begint in een relatief rustig tempo, met name de eerste twee afleveringen, maar bouwt op naar een nagelbijtende climax. De visuele stijl kenmerkt zich door donkere, sombere kleuren, wat de duistere en middeleeuwse mentaliteit van Gilead benadrukt. De scherpte van de beelden is optimaal, met gedetailleerde close-ups die zelfs de kleinste oneffenheden op de gezichten van de acteurs tonen, wat past bij het verbod op make-up in Gilead.
De DTS-HD MA 5.1-soundtrack ondersteunt de actie effectief en bevat een selectie popsongs die betekenisvol zijn voor het verhaal. Het enige stukje bonusmateriaal is een korte "making of"-bijdrage genaamd "Power play: Gilead's women fight back" (10:15 minuten). Het is opmerkelijk dat een van de meest besproken en inhoudelijk relevante televisieseries van de afgelopen jaren in Nederland niet officieel wordt uitgebracht, ondanks de brede beschikbaarheid van het vervolgboek.