Introductie tot Black Dog
Voormalig stuntmotorrijder Lang keert terug naar zijn geboorteplaats aan de rand van de Gobi-woestijn. Voordat hij de bak in moest, was hij daar een lokale beroemdheid. Nu hij bij zijn vader woont, moet Lang de gangster 'Butcher Hu' vermijden, die wraak wil nemen op Lang voor de dood van zijn neef. Ondertussen werkt Lang voor een overheidsprogramma dat ongewenste dieren verwijdert in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2008. Tijdens deze periode sluit hij een onwaarschijnlijke vriendschap met een zwarte zwerfhond.
De Cineville Redactie over Black Dog
‘Wat is er over van zijn thuis? Tijdens zijn gevangenisstraf heeft stuntrijder Lang (Eddy Peng) er jarenlang over kunnen fantaseren. Zou z’n motor nog in de schuur staan? Gaat het goed met zijn vader? En met de dierentuin?’
In een volgepakte bus nadert hij zijn geboortegrond, midden in de Chinese Gobiwoestijn. Tijdens zijn lange afwezigheid blijkt de uitgestrekte woestijn steeds meer terrein te hebben gewonnen. De winkels en straten zijn verlaten. De vermagerde tijger krijgt enkel pap en Langs vader leeft van de alcohol.
Het is 2008, het jaar van de Olympische Spelen in Peking. De meeste mensen hebben de dorre woestijngrond verlaten, in de hoop een vruchtbare toekomst te vinden in de nog grotere steden. Hun achtergelaten viervoeters trekken in grote roedels door de straten en het niemandsland. De overgebleven mensen proberen de verwilderde honden op te sluiten. Politieagenten, criminelen en bejaarden. Lang kent ze allemaal nog bij naam.
Hij heeft nog wat goed te maken, dus besluit hij de gevaarlijkste hond te vangen: een zwarte windhond, die zó agressief is dat hij wel hondsdol moet zijn. In Black Dog ontstaat een vriendschap tussen de twee outcasts. Een man en een hond, beide overvallen door een nieuwe werkelijkheid.
Regisseur Guan Hu schuwt de grote symbolen niet en koestert tegelijkertijd de authentieke details van het leven in vergane glorie. Een verhaal over afscheid nemen zonder weg te gaan, opnieuw beginnen in dat wat je hebt afgesloten. Met een hond aan je zijde, kan zelfs een echo een thuis zijn.’
"Good Boy": Een Nieuwe Horrorfilm Met Een Hond in de Hoofdrol
De trailer voor de horrorfilm Good Boy verscheen en transformeerde binnen enkele dagen in een virale sensatie. De film, die wordt verteld vanuit het perspectief van de hond Indy, krijgt een brede release. Good Boy is een van de meest besproken nieuwe horrorfilms nadat de trailer maar liefst 3 miljoen keer werd bekeken. Nu is bekend geworden dat de film is opgewaardeerd van een beperkte naar een brede release. IFC zal de film uitbrengen op minstens 1000 schermen, vergelijkbaar met andere IFC-horrorfilms.
Good Boy - Official Trailer (2023) Gard Løkke, Katrine Lovise Øpstad Fredriksen
Release voor Halloween
Good Boy draait om de trouwe hond Indy die samen met zijn baasje Todd verhuist naar een landelijk gezinshuis. Daar ontdekt hij dat er bovennatuurlijke krachten zijn die in de schaduwen loeren. De dappere pup moet vechten om zijn metgezel te beschermen.
De bioscooprelease voor de horrorfilm van Ben Leonberg staat gepland voor 3 oktober, waarmee de film het griezelseizoen aftrapt. Horrorfilms doen sowieso goede zaken dit jaar met kaskrakers als Sinners, Final Destination: Bloodlines en Weapons. Mogelijk kan het indie-project Good Boy profiteren van de honger naar enge films en de Halloweenperiode die eind oktober voor een grotere horrorhype zal zorgen.
Succes op het South by Southwest Film Festival
Good Boy ging op première op het South by Southwest Film Festival op 8 maart 2025, waar het unieke concept zorgde voor dolenthousiaste critici. De film won de SXSW 2025 Howl of Fame Award voor Beste Hond-Acteerprestatie. Momenteel ontvangt de film lovende recensies en heeft een indrukwekkende 95% Rotten Tomatoes score.
Regisseur Ben Leonberg gebruikte zijn eigen huis drie jaar lang als set voor de opnames. Indy, de hond in de film, is geen getrainde acteur of CGI-creatie.
Vergeleken met films als The Conjuring of Paranormal Activity, jaagt in Good Boy de hond Fikkie de kijkers de stuipen op het lijf. De film belooft doodeng te worden en vertelt het verhaal van een man die met zijn hond gaat wonen in een vervloekt huis van een overleden familielid. De trailer toont fragmenten van Indy met gejammer en angst, omringd door donkere schaduwen, bloed en een baasje dat steeds gekker wordt.
Good Boy is te zien op de streamingdienst Shudder, die bekend staat om het aanbieden van kleinere en soms obscure indie-films. De film is vanaf 3 oktober beschikbaar.
Pet Sematary: Een Stephen King Verfilming Over Rouw en Reïncarnatie
Een van de meest besproken elementen in horrorfilms is de rol van dorpsbewoners die waarschuwen voor gevaarlijke locaties, waarna de personages toch de gevaren opzoeken. Dit is een terugkerend thema dat ook in Pet Sematary, gebaseerd op het gelijknamige werk van Stephen King, naar voren komt.
De film wordt geprezen om zijn cinematografie en gore, maar het verhaal wordt soms als slapjes ervaren. Het zombie-achtige gedoe rondom de dierenbegrafenis wist niet altijd te raken of spannend te worden. De flashbacks naar de zus van Rachel worden wel als naargeestig beschreven, maar het plot bleef niet altijd interessant.
Het acteerwerk van de kinderen wordt wisselend ontvangen, met name dat van het meisje wordt als irritant ervaren. De horror, met name de zus van Rachel, wordt als eng beschreven, vergelijkbaar met bezetenheid.
De film wordt gezien als een vermakelijk filmpje met een sterke jaren '80-'90 sfeer, maar de uitwerking van het verhaal en het acteerwerk, met name van de kinderen, worden als minpunten genoemd. De zus van Rachel wordt als het engste element beschouwd.
Perspectieven op Pet Sematary
Sommige kijkers vinden de film erg eng, met name scènes met een oudere buurman en een jongetje met een scalpel. Het acteerwerk van de cast, inclusief Miko Hughes, wordt als uitstekend beoordeeld. De vele emotionele en heftige scènes, gecombineerd met een goede climax, maken het een aanrader.
De film wordt beschreven als een erg goede film die er goed uitziet en niet gedateerd aanvoelt. De make-up en animatronics worden als goed beoordeeld, hoewel de make-up van Zelda beter had gekund. De effecten voor de kat worden als overtuigend ervaren.
Het verhaal wordt als erg goed beschouwd, met momenten die erg akelig en zielig zijn, zoals de scène met de kat en het spuitje. De jongen op het einde wordt als abnormaal eng ervaren.
De film wordt als een geslaagde Stephen King-verfilming gezien, met een prima jaren '80 sfeer, maar wordt vergeleken met het boek als wat mat. De kills worden als erg bruut omschreven.
Thema's en Symboliek
Een terugkerend thema in Stephen King's werk, zoals ook te zien in Pet Sematary, is het omgaan met de dood en verlies. De film onderzoekt hoe mensen reageren op de dood van dierbaren en de verleiding om ze terug te halen, zelfs als dit onnatuurlijke gevolgen heeft.
De indiaanse begraafplaats en de terugkeer van mensen naar hun geboorteplaatsen zijn typische elementen in King's verhalen. Het idee van een kind dat dingen aanvoelt en verbonden is met bovennatuurlijke krachten is een ander kenmerk.
De uitspraak "Sometimes dead is better" vat de kernboodschap van de film samen: sommige dingen zijn beter om te laten rusten.
Vergelijking met het Boek
Hoewel de film als geslaagd wordt beschouwd, vinden sommigen het boek enger en diepgaander. De film wordt gezien als een samenvatting van het boek, en hoewel geslaagd, mist het de diepgang van het originele verhaal.
De rouwverwerking en de reis van Rachel worden in het boek veel benauwender en hopelozer omschreven. De film zou mogelijk inspiratie hebben geboden voor andere horrorfilms, zoals Hereditary.
De behandeling van het thema 'hoe om te gaan met doodgaan' had simpeler en effectiever gekund. Soms kan het schrappen van elementen de kern effectiever maken. De film kent, met name in het eerste uur, veel gebeurtenissen, terwijl het plot al snel duidelijk wordt.
Productie en Cinematografie
De productiewaarden van de film worden vergeleken met die van een tv-film, maar regisseuse Lambert slaagt erin een spannende film af te leveren. Ze vermijdt veelvoorkomende fouten in het horror-genre, zoals een gebrek aan budget, slechte acteurs, ongeloofwaardige special effects en voorspelbare plots.
De film wordt geprezen om zijn sfeer en setting, met name de dierenbegraafplaats. De opbouw wordt echter als tegenvallend ervaren, met een begin dat als saai wordt beschouwd. Het einde herpakt de film echter wel met een "vet einde".
Het acteerwerk wordt wisselend beoordeeld, met name 'Denise Crosby' wordt als een schreeuwlelijk ervaren. De film kijkt echter wel prima weg.
De Behandeling: Een Vlaamse Thriller met Horror-elementen
De Vlaamse genrefilm De Behandeling, geregisseerd door Hans Herbots, wordt geprezen als het werk van vaklui. De film volgt politie-inspecteur Nick (Geert Van Rampelberg) die op jacht is naar een psychopaat die binnendringt bij jonge gezinnen. Het verhaal wordt intenser wanneer de inspecteur sporen ontdekt die verband houden met de verdwijning van zijn eigen broer in het verleden.
De film wordt omschreven als een genrefilm die neigt naar horror. De thematiek, zoals een kind dat vastgebonden en alleen achterblijft om van dorst te sterven, is inherent gruwelijk. Het niet weten waar je kind is, wordt als een vorm van horror beschouwd. De film focust op het lelijkste dat mensen elkaar kunnen aandoen, in plaats van op bovennatuurlijke elementen zoals zombies.
Persoonlijke Ervaringen van Geert Van Rampelberg
Geert Van Rampelberg deelt zijn ervaringen met de film. Hij beschrijft de opnames als een intense periode en geeft aan inzicht te hebben gekregen in het politiesysteem en de verhalen van agenten die dagelijks met zware zaken te maken krijgen. Hij heeft veel respect voor deze mensen en hun vermogen om het werk van zich af te schudden.
Ter voorbereiding op zijn rol, keek Van Rampelberg naar klassiekers als The Silence of the Lambs, Se7en, Mystic River en The Shining om de opbouw en het acteerwerk in thrillers te bestuderen.
Hoewel de film geen bovennatuurlijke elementen bevat, is de psychologische druk en het menselijk leed zo intens dat het als horror wordt ervaren. Van Rampelberg kon de gruwel na de opnames van zich afzetten door zich af te sluiten en de gebeurtenissen niet mee naar huis te nemen.
Kindertijd en Vrijheid
Van Rampelberg reflecteert op zijn eigen kindertijd, waarin hij meer vrijheid had om buiten te spelen dan hedendaagse kinderen. Hij benadrukt het belang van het durven loslaten en vertrouwen geven aan kinderen.
Olympique Dramatique en Carrièreontwikkeling
Sinds het einde van de jaren '90 is Van Rampelberg actief bij Olympique Dramatique, waar de focus nu meer ligt op één voorstelling per jaar in plaats van twee. Hij merkt op dat de focus van de groep is verschoven, mede door gezinsuitbreidingen. Hij geniet van het acteren in films en series, terwijl anderen hun passie meer in theater kwijt kunnen.
Nu hij de "jonge honden" fase voorbij is, speelt hij meer beredeneerd, maar erkent hij het belang van jeugdig enthousiasme en lyrische overmoed bij jongere gezelschappen zoals FC Bergman.
De Hoofdrol in De Behandeling
Het spelen van de hoofdrol in De Behandeling bracht extra druk met zich mee. Van Rampelberg omschrijft het als "in de spits moeten spelen terwijl ik eigenlijk de libero ben". De ervaring van drie weken filmen zonder medespelers was bijzonder, maar hij was blij toen de "topspelers" van de cast zich bij de opnames voegden.