I Spit on Your Grave, oorspronkelijk uitgebracht als Day of the Woman, is een Amerikaanse horrorfilm uit 1978 die tot op de dag van vandaag controverse oproept. De film werd in de jaren tachtig in Groot-Brittannië op de beruchte "Video nasty"-lijst gezet, een lijst van verboden films, wat de duistere reputatie ervan verder bestendigde.
De Synopsis: Wraak in de Wildernis
Het verhaal draait om Jennifer Hills (gespeeld door Camille Keaton), een schrijfster die besluit zich terug te trekken in een afgelegen huisje in het bos om ongestoord aan haar boek te kunnen werken. Haar vredige verblijf wordt echter bruut verstoord wanneer een groep lokale mannen haar begint te intimideren. De situatie escaleert wanneer de mannen, in een poging om hun vriend Matthew te ontmaagden, Jennifer meermalen vernederen en verkrachten.
Het lijden van Jennifer eindigt hier niet. Wanneer ze, getraumatiseerd, probeert terug te keren naar haar huisje, wordt ze opnieuw aangevallen. De gruwelijke gebeurtenissen zetten een kettingreactie van geweld in gang, waarbij Jennifer uiteindelijk op extreem gewelddadige wijze wraak neemt op haar belagers.
Controverse en Interpretatie: Meer dan Exploitation?
Dat I Spit on Your Grave berucht en controversieel is, is een understatement. Door vele critici werd en wordt deze film gezien als een van de walgelijkste ooit gemaakt, en op een zeker punt in de geschiedenis was het zelfs strafbaar om deze film in het bezit te hebben. De film voerde namelijk de lijst aan van de zogeheten "video nasties".
Hoe twijfelachtig of afkeurenswaardig de film objectief is, is moeilijk te zeggen, maar de slechte reputatie is uiteindelijk niet geheel verdiend. Hoewel I Spit on Your Grave, ook bekend onder de oorspronkelijke titel Day of the Woman, zeker onplezierig is om te zien en veel bloot en geweld toont, kan het niet simpelweg als een pure exploitatie film worden bestempeld.
De verkrachtingsscènes zijn bruut en duren lang, maar zijn allesbehalve aantrekkelijk of erotisch. Integendeel. Het gaat hier niet om een mannelijke fantasie waarbij de mannelijke kijker zich kan identificeren met de daders. De mannelijke personages worden neergezet als dom en walgelijk, en bovendien zien we de meeste scènes vanuit het oogpunt van Jennifer (Camille Keaton). De film richt zich duidelijk op de vrouw en haar uiteindelijke vergelding ten opzichte van de moreel verwerpelijke mannen.
Een ander aspect dat de exploitatieclaim (gedeeltelijk) ontkracht, is het feit dat de film belangrijke vragen opwerpt. De titel Day of the Woman dekt de lading het beste, en in plaats van vrouwonvriendelijk is de film eerder als manonvriendelijk en/of feministisch manifest op te vatten. Dit is "girl power" in actie, en de mannen in de film zijn vrijwel zonder uitzondering absolute monsters.
Nadat Jennifer gedurende een dikke twintig minuten wordt afgetuigd en verkracht door een groep mannen, slaat ze hard terug. De rollen zijn omgedraaid, en er zijn weinig toeschouwers die het lot van de mannen zullen betreuren; ze krijgen wat ze verdienen. Echter, zoals bij elke wraakfilm, kan men zich afvragen hoe veel beter de wreker uiteindelijk is. De wreedheid, berekenendheid en absolute vergelding zijn, ook al staat het recht aan haar zijde, niet zonder meer "goed" te noemen.
Regie en Thematiek: Een Directe Aanpak
Regisseur Meir Zarchi koos voor een directe, bijna documentaire-achtige aanpak van de verkrachtingsscènes. Juist de rauwe, uitgerekte manier waarop deze scènes worden getoond, verdient respect. Zarchi toont hoe gruwelijk een verkrachting is, tot het punt dat de toeschouwer werkelijk ziek wordt van wat hij ziet. Vooral de (directe) nasleep wordt gedetailleerd getoond. Zarchi's motieven voor deze expliciete weergave kwamen voort uit een schokkende ervaring in 1974, waarbij hij getuige was van een brute verkrachting in New York. De "zombiewalk" van Jennifer in de film is een directe weergave van hoe het slachtoffer eruitzag.
Een ander belangrijk pluspunt is de vrouwelijke daadkracht. Vóór deze film was wraakactie in films vrijwel altijd afkomstig van mannen, zelfs als het slachtoffer een vrouw was. Een ander sterk punt is het praktisch uitblijven van muziek, die, zoals Zarchi zelf aangeeft, de rauwe beelden alleen maar zou hebben afgezwakt. De enige geluiden zijn omgevingsgeluiden of geluiden uit de film zelf, zoals een radio of pick-up.
De film werkt op de kijker in op een zeer directe, bijna lichamelijke manier. De verkrachtingsscènes zijn moeilijk om te zien omdat ze zo tergend lang duren. De opbouw is langzaam maar effectief in het vestigen van het personage van Jennifer; een vrije, onafhankelijke vrouw die de hectiek van haar leven wil ontvluchten. De film toont hoe de lokale mannen hun afgunst en vooroordelen (sexisme) botvieren op Jennifer, die ze zien als een rijke stadsvrouw die voortdurend seks wil.
Official I Spit On Your Grave Trailer Remake Brand New 2010
Sterke en Zwakke Punten
Pluspunten:
- Documentaire-achtige verkrachtingsscènes die de gruwelijkheid van het misbruik tonen.
- Focus op vrouwelijke daadkracht en wraak.
- Afwezigheid van muziek versterkt de rauwe beelden.
- Camille Keaton's indrukwekkende acteerprestatie.
- Meir Zarchi's diepgaande audiocommentaar op de dvd-uitgave.
Minpunten:
- Af en toe opspelend gebrek aan geloofwaardigheid.
- Houterig of slecht acteerwerk van sommige personages (met name Richard Pace als Matthew).
- Nietszeggende of onnodige scènes.
- Slecht of niet ontwikkelde personages.
- Het abrupte en vreemd geplaatste einde.
- De uitwerking van het verhaal is wat mager, wat resulteert in een rechtlijnige verkrachting- en wraakfilm die niet veel nieuws toevoegt aan het genre, ondanks de thematiek.
De film kan terecht om gebrek aan bepaalde filmische kwaliteiten bekritiseerd worden, maar is inhoudelijk gezien niet meer afkeurenswaardig dan menig andere film in dit genre en dient met een open blik bekeken te worden, mits de kijker niet wordt afgeschrikt door het genre.
De Franchise: Remakes en Vervolgen
In 2010 verscheen de film I Spit on Your Grave, een low-budget horrorfilm die duidelijk niet voor de filmliefhebber met een gevoelige maag is. Deze remake van Meir Zarchi's origineel uit 1978 ging onder de titel I Spit on Your Grave. De remake bleek succesvol genoeg om een vervolg te krijgen, en in 2015 verscheen zelfs een derde deel, I Spit on Your Grave III: Vengeance Is Mine.
Synopsis van de vervolgen:
- I Spit on Your Grave (2010, remake): Vertelt het verhaal van schrijfster Jennifer die in een blokhut in het bos gruwelijk wordt mishandeld en verkracht door vier jongens. Ze overleeft ternauwernood en neemt op extreem gewelddadige wijze wraak.
- I Spit on Your Grave 2 (2014): Gaat over de mooie Katie die in handen valt van drie verkrachters die haar martelen en uiteindelijk zelfs levend begraven.
- I Spit on Your Grave 3: Vengeance Is Mine (2015): Volgt een brute seriemoordenaar die het gemunt heeft op verkrachters.
Waardering en Box Office
De waardering van de I Spit on Your Grave franchise varieert:
| Film | Rotten Tomatoes | IMDb | FilmTotaal (recente films) |
|---|---|---|---|
| Origineel (1978) | 55% | 5.7 | N.v.t. |
| Remake (2010) | 34% | 6.3 | 6.0 |
| Deel 2 | N.v.t. | 5.7 | 5.6 |
| Deel 3 | 0% | 5.2 | 5.8 |
Het productiebudget van het origineel lag op zo'n 6,5 ton in dollars. De remake werd gemaakt met een budget van $2,0 miljoen. De opbrengsten zijn weinig indrukwekkend: de remake uit 2010 kwam wereldwijd tot 1,2 miljoen, het tweede deel tot bijna 7 ton in dollars en het derde deel wist nog dik een ton op te halen.
Blu-ray Uitgave: The Complete Collection
De Blu-ray uitgave I Spit on Your Grave - The Complete Collection, uitgebracht door Just Entertainment, bevat het origineel uit 1978, de remake en de twee vervolgen. De schijven zijn verpakt in een digi-pack met een sleeve. De vormgeving maakt gebruik van herkenbare beelden van de remake en de opvolgers.
Beeld & Geluid:
De beeldkwaliteit van de recente films is netjes, met goede scherpte en voldoende filmisch detail. De aanwezige ruis is beperkt. Het detailbehoud tijdens donkere scènes had iets beter gekund, maar is doorgaans niet storend. De beeldkwaliteit van het origineel is minder, maar nog steeds acceptabel. Het geluid van de recente reeks wordt aangeleverd door een DTS-HD track, die qua surround effects niet erg opvallend is.
Bonusmateriaal:
Deze uitgave van Just Entertainment bevat geen bonusmateriaal. Voor de liefhebbers is dit echter geen enorm gemis gezien de lage aanschafprijs.