Mi Vida is een ontroerend drama dat zich richt op de thema's vriendschap, verwachtingen en het durven nastreven van je dromen. De film volgt Lou, een 63-jarige kapster uit Schiedam, die na een leven lang voor haar gezin te hebben gezorgd, besluit het roer om te gooien en een nieuw leven op te bouwen in Spanje.
De Stap naar Spanje
Lou heeft haar leven lang in Schiedam als kapster gewerkt en zich voornamelijk gericht op de zorg voor haar kinderen. Nu kiest ze ervoor om eindelijk voor zichzelf te kiezen en vertrekt naar Spanje. Deze stap is enorm, vooral omdat ze haar hele leven aan één plek gebonden is geweest. Met haar vertrek zet Lou de eerste stap om haar leven een nieuwe wending te geven en ruimte te maken voor nieuwe ervaringen.
Vanuit Spanje stuurt Lou een sms naar haar dochter Barbara: 'Alles goed hier hoor!!'. Maar de vraag blijft of alles wel echt goed gaat. Tijdens een dronken avond vraagt Andrea, haar Spaanse taalcoach en inmiddels een goede vriendin, waarom Lou niet bij hen komt wonen. Lou's antwoord is terughoudend: "Veel te moeilijk, ik heb een heel leven in Holland." Desondanks neemt ze niet op wanneer haar dochter belt, gedreven door een sterke drang om los te komen van haar verleden.
Loskomen van het Verleden
Voor Lou betekent het loskomen van haar vorige leven ook voor een belangrijk deel loskomen van haar kinderen. De film suggereert dat het waardevol kan zijn als niet alleen de oudere generatie, maar ook hun volwassen kinderen Mi Vida gaan zien. Na een leven lang verzorgd te zijn door een moeder die zichzelf altijd opofferde, realiseren Lou's zoon en dochter zich mogelijk niet hoe zij haar in de weg staan.
De Schiedamse kapster Lou droomt op haar oude dag van een bestaan in Spanje. De zorg voor haar kinderen en kleinkinderen vormt echter een obstakel. Om toch een stukje van haar droom te kunnen leven, begint ze met een cursus Spaans in het stadje Cádiz. Het verblijf bevalt haar zo goed dat ze het plan opvat om er een kapsalon te openen. Dit plan stuit echter op verzet bij haar kinderen, die haar egocentrisch vinden.
Een Nieuwe Kamer en Nieuwe Vriendschappen
Lou begint zich thuis te voelen in de gastvrije stad aan zee. Ze vindt een nieuwe kamer en sluit vriendschap met haar lerares Spaans, Andrea. Andrea moedigt haar aan om haar droom waar te maken en een kapsalon in Cádiz te openen. Dan staat haar zwangere dochter Barbara echter onaangekondigd op de stoep. Barbara vindt Lou’s verhuisplannen 'belachelijk' en 'egocentrisch', en vindt dat haar moeder thuishoort in Schiedam, bij haar kinderen en kleinkinderen.
Ook zoon Ronny, die in een scheiding ligt, voelt zich verraden wanneer hij hoort dat zijn moeder een nieuw leven wil opbouwen ver van huis. Op haar leeftijd kan ze toch niet zomaar aan iets nieuws beginnen? Lou staat voor een dilemma: kiest ze voor haar eigen leven, of voor dat van haar familie?
Karakterstudie en Perspectief
Mi Vida is een film over het realiseren van je dromen en de verwachtingen die we hebben van ons leven, onze toekomst en onze vriendschappen. De 63-jarige Lou uit Schiedam heeft haar kapsalon verkocht en reist naar de Spaanse havenstad Cádiz om een taalstudie te doen en na te denken over de toekomst. Het liefst zou ze zich voorgoed in Spanje vestigen, maar de zorg voor haar kinderen en kleinkinderen blijft een belangrijk punt van overweging.
Deze luchtige karakterstudie kabbelt rustig voort. Lou heeft een aantal fijne ontmoetingen, wat ruzietjes en nieuwe inzichten. Het zestigersperspectief is verfrissend, de regie van Norbert ter Hall is prettig ingetogen, en de hoofdrol van Loes Luca is mooi en overtuigend. De film toont een genre dat steeds populairder wordt: de persoon die na een leven van werk buitenshuis en binnenshuis zich afvraagt of dit het nu was. Het antwoord is vaak een reis, naar een plek waar ze niemand kennen en waar niemand hen kent.
De Kracht van Identificatie
De plot van Mi Vida neigt soms naar het schematische. Zo is het vrij snel duidelijk dat de weerbarstige lerares Spaans een goede vriendin zal worden en dat de moeilijkheden niet onoverkomelijk zullen zijn. Sommige 'toevallige' ontmoetingen voelen wat gemakkelijk aan voor het script. Dit is de film echter niet echt te verwijten, aangezien het verhaal zich duidelijk richt op een doelgroep die zich met Lou kan identificeren.
Toch behoudt de film van Ter Hall een eigen karakter, mede dankzij Loes Luca, die de kijker tot ver in de film laat twijfelen over wat haar personage werkelijk wil. Het voelt alsof de film of het genre de personages soms in een formule wil trekken, maar dat Luca en haar personage zich daartegen verzetten. De kijker blijft onzeker omdat Lou onzeker blijft, wat de film ten goede komt.